blog

Jos Muller: de jeugd van tegenwoordig

Personeel 1268

Soms is het de jeugd die het goede voorbeeld geeft, zo schrijft columnist Jos Muller. Hoe een beetje klantvriendelijkheid je dag goed kan maken.

Jos Muller: de jeugd van tegenwoordig
Foto: Nol Havens

Onlangs heb ik weer spieren ontdekt waarvan ik het bestaan niet vermoedde. Na twee dagen laminaat leggen en plakplintjes plakken, ging ik met de resterende plintjes terug naar een grote bouwmarkt omdat je daar heel makkelijk je niet-gebruikte plinten weer terug kan brengen.

Enigszins krom van de spierpijn stond ik voor de servicebalie en werd begroet (dat dan nog net wel) door een dame van middelbare leeftijd. Nadat ik vrolijk aanbood om de plinten terug te brengen naar de plek waar ik ze ook vandaan had, snauwde ze me nors toe dat ze tegen de wand (‘Daar!’) neergezet moesten worden.

Grof

Hoewel ik vrolijk probeerde te vertellen dat ik het aantal plinten iets te ruim had ingeschat, bekte ze me nogal grof af en vroeg of ik het geld contant wilde of teruggestort op de rekening. Toen ik daar even over twijfelde, pakte ze met een diepe zucht het geld uit de kassa en gaf het mij retour. Nadat ik haar toch echt vriendelijk gedag zei, keurde ze me al geen blik meer waardig.

Nogal verbouwereerd kwam ik thuis alwaar de schilder, die ik ingehuurd had om de binnen boel eens flink onder handen te nemen, vroeg of het allemaal goed gegaan was. Nadat ik net begonnen was met mijn verhaal riep hij uit: ‘Oh, was dat die dikke, met kort haar en een bril?


Mijn dag was weer helemaal goed, en dat dankzij een hooguit 16-jarige medewerker


Daar heb ik elke keer ruzie mee als ik daar ben, wat een onbeschofte tante.’ Ik zal u de verdere details van zijn betoog besparen. Die dame is in ieder geval geen reclame voor deze bouwmarkt.

Wat een verrassing is het dan ook weer als je totaal onverwacht dezelfde dag ook nog een hele leuke ervaring hebt. Het eind van de middag kwam ik erachter dat we geen kattenvoer meer hadden, dus met spoed naar de supermarkt.

Bij de kassa legde ik twee bakjes kattenvoer op de band en zei tegen het meisje achter de kassa: ‘Mijn avondeten.’ Meestal wordt er dan hooguit schaapachtig geglimlacht, maar in dit geval keek het meisje me heel open aan en zei: ‘Goh, lekker, maar ik vind Whiskas toch lekkerder.’

Al lachend rekende ik af, en toen ze bij het weggaan nog eens ‘eet smakelijk’ zei, bleef ik erin. Mijn dag was weer helemaal goed, en dat dankzij een hooguit 16-jarige medewerker. Het kan dus wel!

>> Lees ook >> Jos Muller: het imago van brood

 

Reageer op dit artikel